ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
«Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΖΩΗ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΩ ΛΑΩ
ΣΟΥ»
«ἀληθῶς Θεοῦ υἱός ἦν οὗτος» (Ματθ. 27, 54)
Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Περισσότερο ἀπό τά κηρύγματα τῶν Προφητῶν, δυνατότερα ἀπό τούς Ἀγγέλους πού ὕμνησαν τή Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου, ἰσχυρότερα ἀπό τή
θεία διδασκαλία Του, θετικότερα ἀπό τήν ἁγία ζωή Του, λαμπρότερα ἀπό τά ἀμέτρητα θαύματά Του πού ἔκανε στή γῆ, φανερώνει τή Θεότητα τοῦ Κυρίου
ὁ Σταυρός τοῦ Γολγοθᾶ καί ἡ Ἀνάστασή Του. Ὁ Σταυρός! Τό φρικτό αὐτό μέσο τῆς θανατώσεως κακούργων, τό περιφρονημένο σύμβολο τῆς τιμωρίας τῶν φρικτότερων ἐγκλημάτων, γίνεται ὁλαμπρότερος ἄμβων τῆς Θεότητας τοῦ Κυρίου. Στή θυσία τοῦ Σταυροῦ φαίνεται τό μέγεθος τῆς θείας ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο. Γιατί «μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει, ἵνα τις τήν
ψυχήν αὐτοῦ θῇ ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ἰωάν. 15, 13). Καί ἡ ἀγάπη αὐτή τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται πιό καλά μπροστά στή θηριωδία τῶν ἀνθρώπων.
Ἀντί νά προσφέρουν εὐγνωμοσύνη γιά τήν προστασία τοῦ Θεοῦ στό ἔθνος τους γιά τά ἀμέτρητα θαύματα καί τίς εὐεργεσίες πού ἔκανε στούς Ἰουδαίους, αὐτοί Τόν συκοφαντοῦν, Τόν ὑβρίζουν, Τόν μαστιγώνουν, τοποθετοῦν ἀκανθινο στεφάνι στό κεφάλι Του καί Τόν ἐμπαίζουν μέ χλαμύδα καί καλάμι. Προτιμοῦν νά σταυρωθεῖ ὁ ἀναμάρτητος καί νά ἀφεθεῖ ἐλεύθερος ἕνας λήσταρχος , ὁ Βαραββᾶς, φωνάζοντας μάλιστα ἐξαγριωμένοι: «Ἄρον, Ἄρον,σταύρωσον αὐτόν» (Ἰωάν. 19, 15). Τόν σταυρώνουν μέ θηριωδία, Τοῦ προσφέρουν ἀντί τοῦ «μάννα χολήν καί ἀντί τοῦ ὕδατος ὄξος». Τόν εἰρωνεύονται καί ἐπάνω στό Σταυρό ἀκόμη Τόν βλασφημοῦν. «Κι οἱ περαστικοί κουνοῦσαν εἰρωνικά τό κεφάλι καί Τόν ἔβριζαν… Τό ἴδιο καί οἱ ἀρχιερεῖς Τόν περιπαίζανε μαζί μέ τούς γραμματεῖς, τούς πρεσβυτέρους καί τούς Φαρισαίους» (Ματθ. 27, 39-41). Μιά σατανοκίνητη κακία κυριεύει τόν ἄνθρωπο. Κάνει ὅ,τι τό χειρότερο μπορεῖ. Μπροστά σέ αὐτό τό κατάντημα φαίνεται τό μεγαλεῖο τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί πρός αὐτούς πού Τόν σταύρωσαν: «Πάτερ ἄφες αὐτοῖς οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. 23, 34). Οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες ἦταν συνηθισμένοι στίς θανατικές ἐκτελέσεις μέ Σταυρό.
Μπροστά στό φρικτό μαρτύριο, στούς ἀβάστακτους πόνους τῶν καρφιῶν, πού τρυποῦσαν χέρια καί πόδια, σπάζοντας τά κόκκαλα, στό ξέσχισμα τῶν πληγῶν ἀπό τό βάρος τοῦ κρεμασμένου σώματος, ἦταν ἑπόμενο νά ξεσποῦν σέ κατάρες καί χυδαῖες φράσεις οἱ καταδικασμένοι. Πόσο διαφορετικός φάνηκε στά μάτια τῶν δημίων ὁ Ἰησοῦς! Δέ βγῆκε λόγος πικρός ἀπό τό στόμα Του. Τό βλέμμα Του ἀγκάλιαζε μέ πατρική ἀγάπη ὅλους. Λόγια προσευχῆς ἀκούστηκαν στό στόμα Του. Ἀκόμα καί ὁ Ληστής, πού ἦταν σταυρωμένος δίπλα Του, παρόλο τό μαρτύριό του, κάτι κατάλαβε καί εἶπε: «Ἐμεῖς, βέβαια, δίκαια τιμωρούμαστε γι’ αὐτά πού κάναμε· αὐτός, ὅμως, δέν ἔκανε κανένα κακό».
Καί ἔλεγε στόν Ἰησοῦ: «Θυμήσου με, Κύριε, ὅταν ἔρθεις στή βασιλεία σου» (Λουκ. 23, 41-42). Ἀλήθεια, ποιό μυστήριο, ποιά δύναμη ἔδειχνε τόν Ἰησοῦ στά μάτια τοῦ Ληστή σάν ὑπερκόσμιο Βασιλιά; Ἡ Θεότητά Του! Γεγονότα ὑπερφυσικά συνόδευσαν τό σταυρικό θάνατο τοῦ Ἰησοῦ, μέχρι τήν ὥρα πού ἄφησε τήν τελευταία Του πνοή. Κι αὐτοί, ἀκόμη, οἱ σκληροί Ρωμαῖοι στρατιῶτες ἔνιωσαν ρῖγος τρόμου, ἐνῶ ὁ Ἑκατόνταρχος ὁμολόγησε τή Θεότητα τοῦ Θεανθρώπου λέγοντας: «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱός ἦν οὗτος» (Ματθ. 27, 54). Ὁ Σταυρός, μέ θαυμαστό τρόπο, ἐπεσφράγισε τήν ἁγία ζωή τοῦ Ἰησοῦ καί ἐκήρυξε τή Θεότητά Του. Εἶναι τό σημεῖο-σημάδι τῆς ἀγάπης, τῆς θυσίας, ἀλλά καί τοῦ θριάμβου. Εἶναι τό σύμβολο τῆς σωτηρίας. Γιά τήν πίστη τοῦ Ἐσταυρωμένου ἔδωσαν τό αἷμα τους μυριάδες χριστιανοί. Καί ὅσοι μελέτησαν τή Σταυρική Θυσία τοῦ Κυρίου, τά λόγια τοῦ Ἑκατόνταρχου ἐπαναλάμβαναν: «Ἀληθῶς Θεοῦ Υἱός ἦν οὗτος». Καί ἕνα μή ξεχνᾶμε: «Ὅταν ὁ Κύριος παρέδωσε τό πνεῦμα Του, ὁ ἥλιος ντράπηκε καί ἔκρυψε τίς ἀκτῖνες του μέσα σέ μιά νεφέλη. Καί ποιός ξέρει, ἄν αὐτή ἡ νεφέλη δέν δάκρυσε καί τά δάκρυά της θά πότισαν τή γῆ, ὅταν ἄκουσε τό: Τετέλεσται»!
